ALS ZE ME MISSEN



Zoals wel vaker bij wetenschappelijke ontdekkingen voelen we het zo weinig in onze eigen kleine levens. Het maakt voor zo weinig dingen uit wat de wetenschap ons leert. Voor mijn yoghurt met muesli maakt het niet uit of de aarde om de zon draait of andersom. Hoe mijn broek en shirt bij elkaar passen hangt zo weinig af van of de aarde plat of rond is. We stammen af van de apen, maar staan elke ochtend met z’n allen in de file.

Alleen met deze wetenschappelijke kennis kunnen we wel iets. Sterker, daar móéten we iets mee. Voor het grotere goed moeten we ons gedrag veranderen. Dingen moeten anders, zodat we de aarde niet verder uitputten dan we al doen. Het probleem lijkt alleen zo groot dat het ons niet lukt. Sinds Darwin heeft een wetenschappelijke ontdekking de wereld niet meer zo in de war gekregen. Het klimaatprobleem moeten we zien in die orde van grootte. Zo groot als Copernicus, zo groot als Galileo, zo groot als Darwin. Het wordt warmer en warmer, en ik bestel nog een gin-tonic.

*

We zullen verdrinken in onze eigen drang naar vooruitgang. We gaan te snel voor onze benen en aarde. We gaan hard, en we gaan vooruit. Maar als je zo hard gaat, dan vlieg je gegarandeerd een keer uit de bocht. Daar kunnen we op wachten. Maar in plaats van wat voorzichtiger te doen, sluiten we onze ogen en trappen we het gas nog wat verder in.

Want voorzichtig doen, dat hebben we nooit gekund. Voorzichtige volken komen niet op de maan en ontdekken geen vuur. Onze onbezonnen overwinningsdrang heeft ons zo ver gebracht, en nu merken we voor het eerst dat het roekeloos is. Zo roekeloos dat het water ons letterlijk naar de lippen stijgt.

*

Wat hebben we geleerd over dijken, maar het is nooit genoeg. Want hoe hoger de dijken, hoe dieper de put die Nederland heet. Het water komt hoger en hoger, en ik heb vijf bikini’s.

De onvermijdelijke toekomst is nu. Ergens op de wereld regent het vissen, aan de andere kant ontstaan grote gaten in de grond, precies onder de bedden van liefhebbende stellen. Tegelijkertijd bedenken we dat we maanstof kunnen plaatsen tussen de aarde en de zon om de opwarming tegen te gaan. Of dat we met kernfusie de baan van de aarde iets kunnen verleggen. Of dat we een CO2-vretend algenleger in de stratosfeer kunnen plaatsen.

De generaties voor ons hebben gestookt tot ze baadden in het zweet. 2014 is het warmste jaar ooit, wij kunnen nu niks meer doen. Behalve het ondenkbare proberen te denken en blij zijn dat de zon schijnt.


Copyright Ko van 't Hek, 2015. Geschreven voor en geïnspireerd op het afstudeerwerk van Imke Ligthart, KABK fotografie.

Contact

ko[a]kovanthek.nl

of 0617382656

Altijd in voor werk. Altijd zin in koffie.